وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ و اگر خواستى پروردگار تو لَآمَنَ هر آئينه ايمان آوردندى مَنْ فِي الْأَرْضِ هر كه در زمين است كُلُّهُمْ جَمِيعاً همه ايشان آورده‌اند كه حضرت رسالت‌پناه ص بر ايمان قوم به‌غايت حريص بود چون ايمان نمىآوردند غبار ملال بر آئينه دل بىغل مبارك آن حضرت ص مىنشست حق سبحانه اين آيت فرستاد و ايمان خلق را به مشيت خود باز بست و فرمود أَ فَأَنْتَ آيا تو تُكْرِهُ النَّاسَ اكراه مىكنى مردمان را حَتَّى يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ تا گردند مؤمنان بىمشيّت من اين آيه منسوخ است به آيه قتال وَ ما كانَ لِنَفْسٍ و نشايد و نيست هيچ تن را أَنْ تُؤْمِنَ آنكه ايمان آرد إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ مگر به ارادت و توفيق و قضاى الهى وَ يَجْعَلُ الرِّجْسَ و مىگماريم عذاب را يا خشم مىگيريم يا مسلط مىكنيم شيطان را و حفص بيا مىخواند يعنى خداى غضب مىكند عَلَى الَّذِينَ بر آنان كه لا يَعْقِلُونَ تعقل نمىكنند در حجج و آيات قُلِ انْظُرُوا بگو اى محمد مشركان را كه طلب آيات مىكنند كه بنگريد به چشم سر يا ملاحظه كنيد بديده سر ما ذا فِي السَّماواتِ تا خود چه چيزها است در آسمانها از عجائب فطرت وَ الْأَرْضِ و در زمين از بدايع قدرت تا شما را دلالت كند بر كمال صنع الهى و بلاغ علم و حكمت پادشاهى وَ ما تُغْنِي الْآياتُ و دفع نمىكند ديدن آيت‌ها وَ النُّذُرُ و استماع كلام بيم‌كنندگان يعنى رسل عذاب الهى را عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ از گروهى كه در علم و حكمت من واقع است كه نخواهند گرويد فَهَلْ يَنْتَظِرُونَ پس آيا چشم نمىدارند اين مشركان إِلَّا مگر ايامى را يعنى واقعها را مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ مثل واقعه آنان كه خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ گذشتند پيش از ايشان چون قوم عاد و ثمود و اصحاب ايكه و اهل مؤتفكه مراد نزول عذاب است قُلْ فَانْتَظِرُوا بگو پس انتظار بريد عذاب را كه بشما نازل خواهد شد إِنِّي مَعَكُمْ به درستى كه من با شما مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ از منتظرانم هلاك شما را ثُمَّ نُنَجِّي پس ما برهانيديم رُسُلَنا پيغمبران خود را هرگاه كه عذاب به مكذبان ايشان فرود آمد وَ الَّذِينَ آمَنُوا و نجات داديم آنان را كه گرويده بودند بديشان كَذلِكَ همچنين كه نجات داديم رسل و متابعان ايشان را حَقًّا عَلَيْنا وعده راست و درست است از ما كه بوقت هلاك مشركان نُنْجِ الْمُؤْمِنِينَ نجات مىدهيم گرويدگان را كه محمد ص و اصحاب رض و متابعان اويند .